foto door Engin Akyurt voor Unsplash


Ik heb geluk gehad. Een geluk bij een ongeluk weliswaar, maar ik heb geluk gehad. In 2018 viel ik uit met een burn-out. Iedereen had het al van mijlenver zien aankomen, behalve ik. En daar zat ik plots in de berm van een drukke snelweg te kijken hoe al het verkeer voorbij bleef razen alsof er niets aan de hand was. Zo zag voor mij de ‘Ratrace’ er van een afstandje uit; mensen die druk waren om van A naar B te razen, maar totaal geen aandacht meer hadden voor de reis ernaartoe of het waarom het zo belangrijk was om naar dat eindpunt te komen.

Of van wie dat eigenlijk moest.

Wat ik bedoel met geluk hebben in deze, is dat mijn wereld twee jaar eerder al volledig abrupt tot stilstand was gekomen. En bij mij was er nog verkeer op de snelweg. Toen het coronavirus ook ons land wist te bereiken, viel voor iedereen alles plotseling weg. We zaten met z’n allen ineens naar een lege snelweg te kijken. En terwijl er bij de meeste mensen een soort van blinde paniek af te lezen was, lag ik heerlijk achterover met een grassprietje in diezelfde berm; eindelijk viel alle druk weg die ik voelde om zo snel mogelijk weer in te voegen op die snelweg.

Dat wat ik volgens iedereen zou moeten,
was ineens voor niemand meer mogelijk.

Ineens werd thuiswerken niet langer beschouwd als een gotspe, maar kon iedereen het overal. Niemand had meer reistijd naar z’n werk, mensen werden productiever en de managers droop het zweet tot diep in de bilspleet want oh oh de medewerkers (zie hierover mijn andere blogs). Alles waar ik met zoveel managers verhitte gesprekken over had gehad, gold nu ineens als tijdelijke nieuwe norm. En het beviel ook nog. Bevalt, zelfs.

Maar er gebeurde ook iets niet. In plaats van deze onverwachte time-out te gebruiken voor introspectie, om te kijken hoe we kunnen voorkomen dat alle narigheid die de ratrace ons ‘opgelegd’ heeft, werd de roep om onze ‘vrijheid terug te winnen’ groter en groter. Het bleek meer en meer dat mensen niet in staat zijn om zichzelf te vermaken. Waardoor groeiden de cijfers van huiselijk geweld ineens zo sterk? Waarom keek er niemand naar binnen waardoor hij/zij eigenlijk zo gefrustreerd raakte door ‘het grote niets doen’? Waarom is meedoen in een race waar eigenlijk niemand beter van wordt zo belangrijk voor ons?

Als er een tijd is dat we veranderingen kunnen maken, dan is het nu. Maar in plaats daarvan staart iedereen zich blind op het maar zo snel mogelijk terug gaan naar het oude. Als lemmingen dezelfde afgrond in, terug naar ‘normaal’, niets geleerd.

En ik begrijp het gewoon niet.

Het spijt mij, maar ik kan niet begrijpen dat mensen weer uren vrijwillig in een file willen staan. Ik kan niet begrijpen dat vakantievieren in verre landen tegenwoordig als een eerste levensbehoefte wordt bevochten. Ik kan niet begrijpen dat mensen geconfronteerd worden met gemaakte keuzes op het levenspad die eigenlijk helemaal niet goed bij hen als persoon passen en toch maar terug willen naar normaal, want toen viel er tenminste nog mee om te gaan. Ik kan niet begrijpen dat heel veel mensen in deze periode niet hebben ingezien waar het werkelijk om gaat in het leven, wat echt belangrijk is en nog belangrijker; waar zij oprechte gelukkig van kunnen worden. En dat is niet het werk, die vakantie of etentjes of terrasjes pakken.

Dat is een vluchtige invulling, niet de kern.

De berm naast mij wordt leger en leger. De snelweg begint langzaam weer vol te stromen. Het hufter gedrag neemt weer toe. Het zal niet lang meer duren of de maximale snelheid wordt weer drastisch overschreden en op een paar boetes na deert het niemand. Terug naar zoals het altijd geweest is. Dat is immers bekend terrein.

Laat mij maar lekker nog even in die berm zitten met een grassprietje in mijn mond, want er zullen de komende tijd iedereen nog veel ongelukken te wachten staan. En ik denk dat een groot aantal daarvan in de vorm van een burn-out zal verschijnen. Want de onontkomelijke confrontatie met het ‘zelf’ van de afgelopen maanden heeft bij iedereen (zij het misschien ongewild) een zaadje in het hoofd gepland. En de ratrace die we op deze manier met z’n allen zelf in stand weten te houden ken geen genade.

Totdat…
… we ons zelf
durven te zijn.

Mijn tip aan iedereen is eigenlijk om te onderzoeken wie je daadwerkelijk bent. Dat je goed in een bepaald iets bent, zegt namelijk helemaal niets over of jij er ook daadwerkelijk voldoening uit haalt. Of het past bij jou al persoon. Er zijn zo enorm veel redenen te bedenken waarom je nu in het leven staat waar je staat, dat je doet wat je doet. Maar wees eens eerlijk; is het écht jouw vrije keuze geweest? Of heeft de ‘Ratrace’ jou ook te pakken? Kunnen we dat met z’n allen misschien als ‘vrijheid’ bevechten ipv weer op het terras te mogen zitten als statussymbool te zien?

Voor wat betreft mij; ik heb besloten om mijn hart te gaan volgen. Dat te doen waarin ik niet alleen floreer, maar waar ik boven alles zelf enorm veel energie uithaal. Mensen entertainen en aanzetten tot innovatie, een boodschap uitdragen. En niemand en niets, zelfs niet een coronavirus, kan mij daar nog langer van weerhouden.


Vertel, wat vond je?

Hey psst…
Mag ik nog even van je tijd?

Want niet alleen schrijf ik erg venijnige stukjes, ik kan jou en je organisatie ook écht verder helpen met bovenstaande te verbeteren!

Benieuwd naar hoe dan wel niet? Neem dan snel contact op of kies uit één van mijn verschillende expertises:

of maak direct een afspraak via mijn calendly!


0 reacties

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.