foto door Jose Leon voor Unsplash


Fuck Corona. Fuck m’n burnout. Maar boven alles ‘Fuck You, Manager!’. Want nog even en het is dan ein-de-lijk zo ver; nog even en ik zit bij de KVK en ik mag tekenen. Het voelt nog een beetje onwerkelijk maar naar een uitstel van meer dan een jaar kan ik mijn eerste stappen richting (compleet uitgewerkt tot de letter ondertussen) ondernemerschap nemen.

“Maar Romy, wat ga je nou precies doen dan, want ik snap er geen snars van?”

Ga lekker achterover zitten, zorg dat je er koffie bij hebt; dat ga ik je nu eens haarfijn uitleggen.


Proloog

Ik heb bij de nodige (IT) bedrijven gewerkt. Overheid, banken, infrastructuur, you name it. En tot mijn verbazing trof ik elke keer weer dezelfde fouten in processen en denkwijzen aan. Vastgeroeste managers en leidinggevenden die, niet beter wetend, vasthielden aan verouderde methodes en technieken. Van het soort dat eigenlijk 20 jaar geleden al niet meer werkte, maar verandering is eng dus ‘we bijten ons hier maar op stuk’. Soms zelfs letterlijk, want de productiviteit en efficiëntie kwamen zeker in het geding.

Als ik het hier met collega’s uit de branch over had herkenden zij het niet alleen, maar kwamen met hun eigen verhalen. ‘Jij moet hier wat mee doen. Theater is toch je passie?’ heb ik meer dan eens gehoord en het naast mij neergelegd, want geen tijd en geen concrete invulling. Bla bla bla, je kent dit vast wel.

Toen werd ik overvallen door mijn burn-out. Tenminste… mijn omgeving had het al langer zien aankomen, ik daarentegen was mij van het aankomende ‘kwaad’ niet bewust. Mijn ‘sleep when I’m dead’-mentaliteit werd stantepede ingeruild voor een Doornroosje-modus van 18 uur per dag.

Het heeft mij een jaar lang reddeloos achtergelaten, mede door een arbeidsethos dat vond dat ik mij niet zo moest aanstellen en gewoon weer aan het werk moest (of waren dat nou zogenoemde vrienden die dat stemmetje nog even aanwakkerde? Anyhows…). En toen kwam ik bij mijn re-integratie coach Wendy de Vries (she’s the best, aanrader!) terecht. Ik vergeet nooit meer wat zij als eerste tegen mij zei:

‘Waarom word jij geen trainingsactrice?’

En na ons eerste gesprek kwam ineens het idee wat ik al die tijd terzijde had geschoven om de hoek. Ik besprak het met haar. Zij voedde het. En zo komt het dat ik in het begin van 2020 ineens een idee had wat steeds meer vorm begon te krijgen. En tot mijn verbazing herkenden mensen zich erin. Iedereen die ik sprak had zijn eigen verhaal, in elk werkveld.

En alles kwam op hetzelfde neer. Het krampachtig vasthouden aan (ongeschreven) regeltjes, geen oog voor de klant/eindgebruiker hebben, medewerkers als minions behandelen, achterhaalde top-down mentaliteit. Alles komt terug op dat ene ding: we moeten terug naar de basis.


Fuck You, Manager!

Het idee werd zoals ik al zei steeds meer uitgewerkt. In mijn vorige werk had ik al ontdekt dat managers/leidinggevende niet met fluwelen handschoenen dienen te worden aangepakt; ze horen het wel, maar ze nemen het niet serieus. Totdat je tegen hen in durft te gaan en hen ongelijk kan aantonen door middel van het zichtbaar te maken, happen ze het gewoon niet.

Mensen die mij kennen weten dat ik een venijnige pen én tong heb. Sarcasme is mijn tweede taal. Ik laat mensen graag nadenken over het “normaal” en of dat wel zo normaal is, door keiharde stellingen en argumenten te droppen. Combineer dat met mijn entertainment ‘drang’ en als snel ontstond ‘Fuck you, Manager!’.

In dit seminar ga ik aan de hand van een vijftal onderwerpen proberen managers te laten nadenken over hun ‘aangeleerde gedrag’ en wat ze daardoor mislopen:

Klantgerichtheid / ambassadeurschap

Werving & Selectiefouten

Buzzwords en waarom je ze niet moet implementeren

Van Top-Down- naar Bottom’s up-mentaliteit

Durven los te laten

Ik maak mijn seminar aanpasbaar, zodat het voor bedrijven op zich gespecialiseerd kan worden. Want het komt dan wel in elk werkveld voor, niet iedereen verstaat dezelfde taal.

Mijn boodschap zal alles omvatten wat medewerkers niet durven te zeggen tegen hun managers/leidinggevenden, waar ze tegen aanlopen, wat hen beperkt. En als ik de zweep heb laten klappen, kom ik ook nog met inzicht over hoe het wel aangepakt kan worden en wat de voordelen daar van zijn voor organisatie én medewerkers.

Iets met ‘twee vliegen’ zeggen ze dan toch?

En dan nog even dit…

Is dat dan alles wat je gaat doen? Nee, verre van. Ik ben bezig met het schrijven van een boek met dezelfde titel, heb nog een seminar (‘Usabilime’) ontwikkeld, ik pak zeer graag het dagvoorzitterschap weer op, Ik wil aan de slag als trainingsactrice en ik wil blijven acteren.

Maar ik heb een doel, ik heb een boodschap en ik wil dolgraag verantwoordelijk zijn voor de verandering van perspectief die zo broodnodig is in heel veel werkvelden. De industriële revolutie is over, we moeten met elkaar een nieuwe meer mens gerichte aanpak bewerkstelligen. En alles wat we daarvoor moeten doen is

Terug naar de basis.

Vertel, wat vond je?

Hey psst…
Mag ik nog even van je tijd?

Want niet alleen schrijf ik erg venijnige stukjes, ik kan jou en je organisatie ook écht verder helpen met bovenstaande te verbeteren!

Benieuwd naar hoe dan wel niet? Neem dan snel contact op of kies uit één van mijn verschillende expertises:

of maak direct een afspraak via mijn calendly!


0 reacties

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.